Alatoran_header  
Əsərlər > Azad Yaşar > Hamı və heç kim > Zülmətin gözləri

1.

Kişi pıçıldayırdı:
"Hə-ə-ə, həyəti-cığırı kol-kos basıbdır,
təzə quyu qazmaq lazımdır,
ağaclar quruyub,
mən əkən güllər də…"

Qadın susurdu:
"Eh, indi kimə lazımdır bunlar,
hər şey ötən günlərdə qaldı,
ötən günlərdə…
Bu dava salanın atasına lənət!
Bir də kişi bunları
nə gördü, ilahi?
Arvadı götürmüşdü dərd.
Amma susurdu.

2.

Kişi pıçıldayırdı:
"Sənin qara gözlərinin
işığına bürünmüşəm,
ölümlərlə çarpışmışam,
hicranlardan qorunmuşam, -
gəlmişəm.
Od içindən səni sevib,
səni deyib gəlmişəm".
Kobud, titrək əlləri gəzirdi
qadınının üzündə:
"Qaşların çatmadır yenə də,
çənən də çökükdür.
Sədaqətin, vəfan kimi
ürəyin də böyükdür,
hamısını görürəm, duyuram…"

Qadının ürəyi atlanırdı
gözlərinin dərinliyində:
"Sən gördüyün qara gözlər
dünya işığına həsrətdir indi"
demək gəlirdi içindən
hər səfər əri "gözlərin" deyəndə,
amma susurdu.
Deyə bilmirdi gözlərinin
ağlamaqdan tutulduğunu,
bu boyda dünyanın
başına dar olduğunu
deyə bilmirdi.
Ərini eyni nəvazişlə oxşaya bilmirdi,
Qonşular demişdi kişiyə
arvadının da kor olduğunu.

Qadın susurdu,
Zülmətdən başqa heç nə görmürdü.
Kişi də…
bilirdi bunu.

3.

Yarıqaranlıq otaq.
Pəncərədə bir parça yuxulu dəniz.
Uzun ayrılıqdan sonra
dərdləşirlər ər-arvad,
sözlər ilə ovunaraq,
biri-birindən xəbərli-xəbərsiz.
İsti kişi nəfəsi əridirdi həsrəti.

Qadın - ağlının gözüylə baxırdı.
Kişi - ürəyinin gözüylə sevirdi.
Qadın susurdu.
Kişi də…
kor idi.

                                                   1979