Alatoran_header  
Əsərlər > Günel Mövlud > Qürbət

sənə məktub yazdığım gejələr
darıxdığım gejələrdir
və belə gejələrdə siqaret və pənjərə
artıq effektsiz bir dərmandır darıxmaqlara
mən belə gejələrdə
pənjərəsindən hansı mənzərənin göründüyünü
xatırlamayajağım bir sevgili arzulayıram
qınama məni –
sevgilər heç olmasa
tüstülü, sərxoş gejələrə bəraət verməyə
yaraya bilir!
mənsə təkəm…
qapımı kimsənin döyməyəjəyini bilə-bilə
hər səsə səksənirəm və
ümidlə qapını açıram…
yadındamı
həmişə nənəmi danlayardıq –
hər şeylə maraqlandığına və
hər səsə səksənib qapıya qaçmağına görə…
öz kasıb dünyasını
kənar söz-söhbətlərlə dolduran o qarı
qojalığı boyu kimisə gözləyirmiş
sən də məni gözləyirsən
və harada olduğumu yazmadığıma görə
qınayırsan məni
nə fərqi var
vətən olmayan bütün yerlərin bir adı var, ana, -
qürbət!