|
sənsizliyin üçüncü gecəsi... özümə sarılıb qollarım çalım-çarpaz pəncərəm sığmır çərçivəsinə kədərdən əyilən üzümə baxmaqdan əlim işə yatmır otağın ortasına düşüb qalmış süpürgəm də darıxmaqdan ilişir mənə hər keçəndə artıq fərqi yox ki qorxulara tüpürmənin ən böyük qorxum sənsənmiş elə masamın üstündə darıxmaqdan çığırır kitab-dəftərim ağlaya-ağlaya göz yaşıyla doldurub otağı boğmaqdayam özümü otağımdaca tavanım başıma döyür mən akvarium balığı ola bilmirəm |
